Wimax (Worldwide Interoperability for Microwave Access) - technologia zapewniająca dostęp do Internetu przy użyciu łącza radiowego. Technologia opiera się na dwóch standardach: IEEE 802.16 i ETSI HiperaMAN, które gwarantują współpracę między urządzeniami różnych firm.
Przepustowość łączy technologii Wimax szacowana jest na 75 Mb/s, i oznacza to możliwość skutecznej konkurencji z tradycyjnymi rozwiązaniami przewodowymi. Jednak przy dzisiejszym stanie infrastruktury oraz dostępnym sprzęcie średnia szybkość łączy Wimax nie przekracza 2 Mb/s. Tak niska przepustowość spowodowana jest kilkoma czynnikami. Ażeby mieć maksymalną przepustowość odległość między stacja nadawczą a anteną nie powinna przekraczać 10 km. W rzeczywistości, przez słabo rozwiniętą sieć nadajników wynik ten nie może być spełniony. Jednak największa odległość pomiędzy stacją nadawczą i stacją odbiorczą gwarantującą poprawne działanie wynosi około 50 kilometrów. Aczkolwiek rzeczywista odległość ta jest dużo mniejsza, a wszystko przez rzeczy będące na linii sygnału od nadajnika do anteny odbiorczej. Każdy dom, krzak, góra stojąca pomiędzy stacją nadawczą a stacją odbiorczą destabilizuje sygnał a to uniemożliwia wysoką jakość usługi.
Technologia Wimax może być wykorzystywana przede wszystkim tam, gdzie niemożliwe jest uzyskanie dostępu do Internetu przy użyciu tradycyjnych łączy przewodowych. Może także służyć do utworzenia bezprzewodowych miejskich sieci komputerowych (MAN).