Kiedy myślę “rozrywka dla dzieci” nasuwają mi się smutne czasami obrazki – a to dziecko z nudów rzucające kamieniami w szyby, czy też celnym kopem umieszczające pozostawioną przez starszego “kolegę” puszkę po piwie do pobliskiej rzeczki, a to brygady małych paskud płci żeńskiej odzianych jak małe nierządnice, z logo Barbie w oczach i z różowymi tornisterkami wyśmiewające nieco szarzej ubraną koleżankę. Smutne obrazki chyba najbardziej przez swoją jaskrawość – taka natura niedobrych zjawisk, że widać je dużo lepiej niż te dobre. Obok dzieci z takich obrazków, w równoległym czasoprzestrzennie świecie żyją ich rówieśnicy – czytający miłe książeczki, malujący kolorowanki, grający w gry dla dzieci i – wierzę – że siła będzie kiedyś po stronie tych, których teraz widać mniej, ale którzy kiedyś budować będą od tych samych fundamentów, z których sami wyrośli – przede wszystkim od szacunku dla drugiego człowieka ze względu na samo jego istnienie, cała reszta nie może być już zła, prawda?